Ranonkel

Wonen,

Blog 13

De dualiteit van het leven . . . . . . . . . . . . . . . . 2 augustus 2017
RANONKEL Wonen BV
Terwijl wij druk bezig waren met het ontwikkelen voor de toekomst overleed een geweldige vrouw die voor mij bepalend is geweest in mijn denken over zorgdragen.

Afgelopen maandag was er geen nieuwe blog klaar, de reden hiervoor was dat wij omkwamen in het werk. Nergens hadden wij ooit gedacht dat je als kleine particuliere zorginstelling in staat zou zijn om een Zorg In Natura contract te kunnen krijgen. Na een eerste contact tijdens een voorlichtingsbijeenkomst hadden wij een afspraak met een senior inkoper van het Zorgkantoor op 20 juli (10 dagen voor het einde van de aanvraagtermijn voor nieuwe contracten). Wij hebben met hem de obstakels besproken en besloten om toch een aanvraag in te gaan dienen voor een contract. Vel van de in te leveren documenten hadden wij al, een aantal hebben wij gedeeltelijk kunnen samenstellen uit onderdelen van eerdere kwaliteitsdocumenten en de rest is nieuw gemaakt. Ook hebben wij verklaringen geschreven (waar staan wij nu, wat gaan we hoe doen en wanneer is het klaar) voor de stukken die er nog niet waren of incompleet zijn. Het was door het tijdgebrek een helse en stressvolle klus maar ook een bevestiging van het feit dat we al veel kwaliteits- en controle-instrumenten gemaakt en implementeert hebben. Verder waren er punten als Onafhankelijke Cliëntenondersteuning waar wij nog nooit aan gedacht hadden maar die we wel als noodzakelijk blijken te zien. Ook het onderschrijven van de Governancecode bracht het opnieuw overdenken van de bestuursstructuur en liet ons zien dat we ook in onze miniorganisatie een dualiteit in het bestuur hebben -> de uitvoerend bestuurder & een coördinator Kwaliteit, Klachten & Scholing die meer sturend en controlerend functioneert en in principe niet mee werkt.

Mijn echte dualiteit is helaas een heel verdrietige. Vrijdagochtend is mijn “ere-moeder” overleden. Samen met haar man is zij voor mij de inspiratie voor de wijze waarop je hulp zou moeten verlenen. Je doet wat je hand vindt om te doen. Dit doe je blijmoedig en zonder hiermee je eigen ego op te bouwen. Je doet het omdat het nodig is en omdat je een medemens bent. Dank je wel zeggen is niet nodig een andere keer doe jij misschien wel iets voor mij of voor iemand anders die dit nodig heeft. En alles werd gedaan met een gulle schaterlach alsof het moeiteloos ging. Nu ik ouder ben weet ik pas goed hoe bijzonder zij waren.
Graag zou ik nog eens met mijn “ere-moeder” praten maar de herinneringen aan haar zijn zo sterk en levend dat zij altijd bij mij zullen blijven. Haar manier van omgaan met de mensen om haar heen heeft ons geïnspireerd tot het schrijven van een werkwijze waarin het “goed nabuurschap” van Ranonkel binnen de straat een van de hoofddoelen geworden is.


Tante Tiny en Oom Co dank voor alles jullie waren een inspiratie voor velen,




Jolanda de Vries,
Ranonkel Wonen
www.ranonkel-wonen.nl