Ranonkel

Wonen,

Blog 31

Als alles op zijn plaats valt. 25 juni 2018
RANONKEL Wonen BV
Wij zijn, 3 jaar geleden, gestart met een globaal idee over hoe ideale zorg er in onze overtuiging uit moest zien. Ons idee was dat in de zorgverlening, bij beschermd wonen, alles als puzzelstukjes in elkaar moest vallen. De zorg, het wonen, de groepsvorming en de individuele belangen. En dat allemaal in de context van de kleine maatschappij, buurt, en de grote maatschappij binnen Nederland. Aan idealisme geen gebrek dus.

Met horten en stoten zijn wij van start gegaan. Om onze sociale doelstellingen te kunnen behalen is het noodzakelijk dat de zorgvragers ook behoefte hebben aan deze manier van samenleven. Tijdens ons 1e jaar hadden wij voornamelijk zorgvragers die kwamen uit een gebrek aan alternatief. De revalidatieperiode was voorbij en zelfstandig wonen geen optie. De behoefte om te zien en gezien te worden, samen te leven en ook zorg voor anderen te dragen was toen (nog) niet zo groot bij onze zorgvragers. Volgens mij een begrijpelijk iets, zorgvragers met hersenletsel hebben vooral veel tijd nodig om zelf aan de nieuwe situatie te kunnen wennen en zich aan te passen aan hun nieuwe leven. En dat is natuurlijk sterker als men niet eens zelf de keuze kan en mag maken voor een nieuwe woonomgeving met nieuwe zorgverleners en nieuwe huisgenoten. Al deze bewoners zijn gekomen, tot rust gekomen en waren toen weer in staat om iets te gaan zoeken dat wel bij hen paste. Een positieve uitkomst maar het voldeed absoluut niet aan onze uitgangspunten en idealen.

Na 2 maanden zelf gekozen rust, zonder zorgvragers ( wonen, ambulant is wel doorgegaan), hebben het verloop van de zorgvragers geëvalueerd en hebben wij ons aanname beleid aangepast. Nieuwe zorgvragers moeten binnen het profiel van Ranonkel passen niet alleen op het gebied van doelgroep en uitsluitingscriteria maar ook op het gebied van doelstellingen. Het was gelukkig voor ons de juiste keuze terugkijkend naar de groep zorgvragers die nu bij ons woont.

Een heel mooi voorbeeld hiervan is de komst van onze 2e zorgvrager. Jeroen was op kantoor om de opnamenpapieren op te bergen en Thijs was met beide zorgvragers in de huiskamer. De 1e zorgvrager bood de nieuwe zorgvrager een kop koffie aan, liep naar het aanrecht en zei toen “dat kan ik helemaal niet hiervoor moet Jeroen eerst nog wat doen.” Hij doelde niet op het koffiezetten maar op het feit dat de nieuwe zorgvrager nog geen eigen beker gekregen had van Jeroen. ( Al onze zorgvragers krijgen bij aankomst een eigen, bij hun passende, beker en een welkomstkaart.) De huidige bewoners vormen met de begeleiders een samenleving waarin echt samengeleefd wordt en men zorg voor elkaar draagt. Zelfs wanneer het gaat over zo iets simpels als het krijgen van een eigen beker. Je moet je tenslotte thuis kunnen voelen en vanaf het eerst moment iets in huis kunnen zien dat van jouw is en jouw identiteit een stukje vertegenwoordigd.

Jolanda de Vries,
Ranonkel Wonen
www.ranonkel-wonen.nl
<